Vroeger Was Alles Beter / The Rockin' Windmill Show

Rock around de Werft.

Zaterdagavond 22 maart 2003 was het weer zover. Tijd voor de 6e aflevering van Rock Around de Werft in Kaatsheuvel. Ondanks het feit dat de hoofdact MUD verstek liet gaan wegens een ernstige ziekte van zanger Les Grey waren de vervangers The Hollies ook niet de eersten de besten. Het moge wel duidelijk zijn dat de muziek van MUD beslist anders (lees: beter) klinkt dan die van The Hollies.

Dat het festival levensvatbaar is blijkt wel uit het feit dat de sporthal vrijwel helemaal vol was. Vanaf de tribune had je een prachtig overzicht over het podium en de sporthal. Een groot videoscherm zorgde ervoor dat niemand wat hoefde te missen.

Afgetrapt werd er door Elvix and the Hounddogs. Alleen al de opkomst van Elvix is een belevenis op zich. In dat maffe Elvis pak. Eigenlijk lijkt hij dan meer op Billie Turf dan op Elvis. Maar na een tweetal nummers gaat dat pak uit en dan komt er een slanke zanger te voorschijn. Het blijkt dan dat deze man veel meer is dan de zoveelste Elvis kloon. Hij en zijn band brengen een perfecte show met alles erop en eraan. Ze zijn 13 personen sterk inclusief een blazerssectie en decoratieve dames. De drummer voelde zich duidelijk op zijn gemak gezien dat sjekkie dat schijnbaar achteloos in zijn mond bungelde (of waren het juist de zenuwen?).

Voor wie Albert West alleen kent van die zoetsappige liedjes als Jinny come lately en Sha la la I need you die doet deze man beslist tekort. Met de Shakin’ Arrows als begeleidingsgroep gaf Albert een wervelende show vol dynamiek. Zijn vertolking van Buddy Holly, Ritchie Valens en Cliff Richard liedjes als Rave on, Peggy Sue, Oh boy, La Bamba, Come on let’s go, Gee wiz it’s you, Do you wanna dance en Please don’t tease waren van hoogstaande klasse. Ook de duetten met Jan van Helvoirt van Everly Brothers liedjes waren om te genieten. Albert en de band genoten er zelf ook zichtbaar van. Dit was rock en roll van het zuiverste water.

Dan was er ook nog Matchbox. Die legendarische band uit Schotland die begin jaren 80 onwaarschijnlijk goede muziek maakte. We kennen Graham Fenton, Fred Poke, Jimmy Redhead en Steve Bloomfield allemaal nog van de originele bezetting van Matchbox. En als je die jongens ziet spelen dan denk je: wat is dat eenvoudig. Het lijkt zo simpel als je Steve gitaar ziet spelen. Met de nadruk op lijkt want als je het probeert na te doen dan kun je je vingers aardig beschadigen. Graham, die constant op sjouw was met zijn microfoonstandaard heeft een aparte stem. Hij was ook de enige die avond die midden in het optreden tijd had voor een tea-break. Heel anders klinkt de muziek van de band (wilder, steviger, voller) als Steve gaat zingen (beter zelfs, maar dat is een persoonlijke mening). Zijn vertolking van Hurricane was er een om in te lijsten. Dit klonk live stukken beter dan op de plaat.

The Shakin’ Arrows uit Waalwijk speelden in Kaatsheuvel natuurlijk een thuiswedstrijd. Vandaar dat ze een aantal keren te zien waren. Het was en bleef genieten met deze jongens. Nog lang niet rijp voor hun pensioen alhoewel ze al zo lang meedraaien. Altijd blijven ze me verbazen met hoeveel plezier ze hun show brengen. Phil Spector had zijn Wall of Sound. Maar de kakafonie van geluid van the Shakin’ Arrows is net zo uniek. In the mood b.v. moet je gewoon gehoord hebben van deze gitaargroep. Maar ze hebben in Jan van Helvoirt ook een voortreffelijke zanger. Ongelofelijk eigenlijk dat er zoveel volume uit dat kleine tengere manneke kan komen. My Maria van the Tielman Brothers vond ik een verrassende keuze tussen al die stevige nummers. Maar The Shaking Shadows … pardon … Arrows zijn van alle markten thuis.

Een jaren-60 superband uit Engeland waren The Hollies. Met 2 man van de originele bezetting speelden deze jongens de ene hit na de andere. Van rondjes draaien in de mallemolen (On a carrousel); het wachten op de bus (Bus stop); meisjes verdriet doen (Sorry Suzanne); meisjes versieren (Carrie Anne, Jennifer Eccles) tot Yes I will en Just like me. Na zo’n 40 jaar zou je zeggen dat je uitgekeken bent op het vertolken van iedere keer die zelfde liedjes. Maar niets is minder waar. Ze waren zeker nog springlevend (I’m alive). En al was het dan geen rock en roll, volgens de geruchten ontleenden ze hun naam toch mooi aan een van die rock en roll grootheden: Buddy Holly.

Een ding is zeker: in deze thuiswedstrijd van the Shaking’ Arrows was het publiek de grote winnaar.